COLUMN

“Het begon met een simpele vraag, 15 jaar geleden. Collega Astrid van het Zilvermeer vroeg of ik zin had om te komen helpen op Pennenzakkenrock. Mijn antwoord was even simpel: “Waarom niet, lijkt me wel eens leuk!”

Nu, zoveel jaren later, ben ik de tel kwijt. Was het 2011? Of toch 2012? Het doet er eigenlijk niet toe. Wat wel vaststaat: ik mis geen enkele editie. Sindsdien sta ik zij aan zij met Mil Kinnaer, de bezieler van het festival in het infopunt. En puilt mijn kleerkast uit van de vrolijke, felgekleurde T-shirts. Het is een bonte verzameling textiel die synoniem staat voor één ding: pure, onvervalste festivalchaos voor kindjes.

Met een zestal vrijwilligers zijn wij de wegwijzer voor de duizenden enthousiaste kinderen en leerkrachten. We beantwoorden een eindeloze stroom aan ‘existentiële’ levensvragen. "Waar kunnen we festivalbandjes krijgen?" "Waar staat het suikerspinnenkraam?" "Waar kan ik een gek kapsel laten maken?" Je ziet de glinstering in die oogjes en je weet meteen weer waarom je er staat.

Maar het infopunt is meer dan een toeristisch loket voor suikerspinnen. Het is een EHBO-post voor de ziel (de grote EHBO-post staat trouwens naast ons). Het festivalterrein is gigantisch, de muziek staat luid en soms raakt een kindje de groep kwijt. Als ze verloren lopen of zich simpelweg niet oké voelen, komen ze bij ons terecht. In de korte tijd dat ze in onze tent verblijven, delen ze lief en leed met ons. Het is intens, maar onbeschrijfelijk dankbaar werk. We vangen hen op met heel ons hart. Er worden tranen gedroogd, we bieden een luisterend oor en zoeken naar oplossingen.

Zo bellen we heel wat af op een festivaldag. Met als achtergrond de dreunende muziek van een hippe DJ of nieuwste hit van een Vlaamse topartiest, die op het hoofdpodium voor een uitgelaten publiek alles geeft, proberen wij paniekerige situaties te ontmantelen en de juiste begeleiders met de juiste festivalgangertjes te herenigen.

Moeder Natuur < ons vrijwilligersteam

In al die jaren heb ik nog nooit getwijfeld om er het volgende jaar opnieuw bij te zijn. Zelfs niet toen Moeder Natuur besloot om in 2023 de boel eens flink op te schudden. Het noodweer hield toen lelijk huis op het terrein. Onze infotent transformeerde in een mum van tijd naar een schuilplaats voor angstige kinderen. We vingen de kindjes op, stelden ze gerust en hielpen de leerkrachten door de logistieke storm heen. Het was spannend, maar het toonde ook de ware kracht van ons team én van de hele organisatie van Pennenzakkenrock (dik applaus!).

Ik zag het festival ook moderniseren en professionaliseren, vooral op technisch vlak. De eerste edities werkten we met lange, afgeprinte namenlijsten. Als er een kindje binnenkwam dat de groep kwijt was, begon de speurtocht op papier. We belden rond en noteerden elke naam bij aankomst en vertrek uit onze tent. Maar de digitale revolutie bereikte gelukkig ook het infopunt. Geen rondslingerend papierkluwen meer, geen onleesbare handschriften die eindeloze zoektochten in gang zetten. Simpelweg een QR-code scannen op het polsbandje, en hop: via Teams staan we direct in contact met de juiste leerkracht. Met één druk op de knop hebben we een perfect overzicht van elk kind dat ons een bezoekje bracht. Wat een vooruitgang! Dat deze professionalisering gebeurde met behoud van de warmte, de ziel en het hart van Pennenzakkenrock, is geruststellend.

Als ik destijds had geweten dat één simpele “Waarom niet?” zou leiden tot een permanente collectie T-shirts en twee dagen pure festivalchaos, had ik ... exact hetzelfde gedaan! Ik blijf elk jaar trouw terugkomen naar het infopunt, omdat die kleine en grote festivalgangers wegwijs maken en de dankbare glinstering in hun ogen na een intense dag onbeschrijflijk veel voldoening geeft.”