… is uit de hand aan het lopen.
Al jaren is sport mijn uitlaatklep: mijn ‘derde’ plek naast werk en thuis. Een hobby die er ook toe leidde dat ik met collega’s van andere departementen af en toe ging verbroederen op een fietstocht na de uren.
Enkele jaren geleden trainde ik samen met mijn jeugdvriendinnen voor het eerst voor de Antwerp Ten Miles. Dat smaakte naar meer. Je leeft samen naar een wedstrijd toe, stelt jezelf een doel en als je dat behaalt, voel je de euforie. En ’t is quality time: elk weekend lopen we en drinken we achteraf een koffie.
Na de Ten Miles trainden we voor een halve marathon. Dan volgde de marathon van Amsterdam — finishen in het Olympisch stadion was een hoogtepunt.
Enkele dagen later voelde ik het al kriebelen: wat nu? Toen dacht ik wel even: “Misschien loopt mijn hobby nu wel wat uit de hand?” Die intrusieve gedachte verdrong ik snel: ik schreef me in voor een nieuwe marathon en kocht nieuwe loopschoenen.
90% van het plezier zit in de voorbereiding. En hopelijk is de wedstrijd zelf de kers op de taart. Dat valt soms tegen: begin oktober viel ik tijdens mijn tweede marathon uit met een knieblessure. Tja, dat gebeurt. Het belangrijkste zijn de herinneringen van de afgelopen jaren, de mentale rust die ik heb gevonden. En in oktober 2027 neem ik mijn sportieve revanche.